Msze 2009/2010

8 czerwca zebraliśmy się na ostatniej w tym roku formacyjnym Mszy św. wspólnotowej. Sprawowali ją ks. Krzysztof Herman, ks. Mieczysław Olszewski, ks. Jarosław Ciuchna, ks. Rafał Koptas – neoprezbiter.
Przed zakończeniem roku Kapłańskiego, w czasie, gdy księża obchodzą rocznice świeceń, modliliśmy się za kapłanów – opiekunów naszych wspólnot.

Homilię wygłosił ks. Krzysztof. Nawiązał do słów Ewangelii: „Tak niech świeci wasze światło przed ludźmi, aby widzieli wasze dobre uczynki i chwalili Ojca waszego, który jest w niebie.” (Mt 5, 16). Te słowa mamy odczytać w tej rzeczywistości, w której jesteśmy – to jest ostatnia Msza św. w tym roku, przed nami wakacje. Czas wakacji nie może być czasem bez Pana Boga. Nie można zapomnieć modlitwy. Pomocą w dobrym przeżyciu tego czasu niech będzie nasza pielgrzymka do Hodyszewa i rekolekcje.

„Nie może się ukryć miasto położone na górze. Nie zapala się też światła i nie stawia pod korcem, ale na świeczniku, aby świeciło wszystkim, którzy są w domu.” (Mt 5, 15) – trzeba zapłonąć jak latarnia i pokazać innym, że przynależymy do Pana Jezusa. Trzeba dawać świadectwo.

Dobrze byłoby, abyśmy spotykali się na Mszy św. w te dni, w których mamy spotkania w roku formacyjnym, abyśmy pamiętali o imieninach, abyśmy budowali więź między sobą.
Trzeba też pamiętać w modlitwie o sobie wzajemnie, o tych, którzy będą na rekolekcjach i o tych, którzy przeżywają trudne sytuacje. Trzeba też mieć odwagę i umieć prosić o modlitwę.

Wakacje to czas odpoczynku, ale i wzrostu, ubogacenia się Panem Bogiem. Wakacje to też próba naszej wiary.
Obyśmy z tej próby wyszli zwycięsko – opaleni nie tylko na zewnątrz, ale i „od wewnątrz”.

W czasie tej Eucharystii był czas na modlitwę za obecnych kapłanów; oprócz księży sprawujących Eucharystię byli ks. Adam Iwanowicz, ks. Adam Siegieniewicz i ks. Andrzej Brzozowski.
Do nich Pan skierował swoje słowo:
Nie wyście Mnie wybrali, ale Ja was wybrałem i przeznaczyłem was na to, abyście szli i owoc przynosili, i by owoc wasz trwał. J 15, 16
Podziękowaliśmy kapłanom za całoroczną posługę w naszych grupach i złożyliśmy rocznicowe życzenia – osobiście tym, którzy byli, a nieobecnym kwiaty do przekazania odebrali liderzy.

Zdjęcia z tej Eucharystii można obejrzeć w Galerii.

Dnia 4 maja zgromadziliśmy się na kolejnej Eucharystii wspólnotowej. Odprawił ją ks. Krzysztof Herman.
W kazaniu ks. koordynator mówił na temat dwóch ważnych wydarzeń, które nas czekają w najbliższej przyszłości. Jednym z nich jest pielgrzymka Odnowy do Hodyszewa i podjęcie „Naszego Credo”. Ksiądz przypomniał, że „Nasze Credo” to sposób życia, funkcjonowania człowieka, który należy do wspólnoty charyzmatycznej.
W 1993 r. zostało zatwierdzone przez Prymasa kard. Józefa Glempa.
W 1995 r. ks. Arcybiskup Stanisław Szymecki wyraził zgodę na kierowanie się zasadami zawartymi w „Naszym Credo” przez członków grup Odnowy w naszej Archidiecezji.

„Nasze Credo” mogą podejmować osoby po 2-3-letniej formacji. Podejmujemy w całości; wyjątkowo po raz pierwszy można podjąć tylko wybrane punkty. Zobowiązania powinny być konkretne. Podejmujemy je, żeby:

• osiągnąć dojrzałość ludzką
• żeby służyć jako animator, lider
• żeby posługiwać charyzmatami.

„Nasze Credo” będziemy podejmowali w Hodyszewie (12 VI). Wcześniej w grupach powinno być nauczanie, dyskusja, świadectwa osób, które już podejmowały. Również po podjęciu trzeba do tego wracać, rozmawiać, dzielić się.

Druga sprawa, którą ksiądz poruszył, to wybór koordynatora świeckiego. Ks. Krzysztof przedstawił sposób wyboru, który będzie przebiegał w dwóch etapach:
I etap – wybór kandydatów we wspólnotach; liderzy zgłaszają kandydatów księdzu koordynatorowi po uzyskaniu zgody na kandydowanie (do końca maja)
II etap – ks. Krzysztof przeprowadza rozmowy z kandydatami i wybiera koordynatora świeckiego. Decyzję ogłasza 12 czerwca w Hodyszewie.
Potrzeba naszej modlitwy o Boży wybór koordynatora.

Podczas modlitwy uwielbienia po komunii świętej Pan skierował do nas słowo:
Wiele Ty uczyniłeś
swych cudów, Panie, Boże mój,
a w zamiarach Twoich wobec nas
nikt Ci nie dorówna.
I gdybym chciał je wyrazić i opowiedzieć,
będzie ich więcej niżby można zliczyć. (Ps 40, 6)

W Święto Ofiarowania Pańskiego, 2 lutego, zgromadziliśmy się na kolejnej mszy św. wspólnotowej. Celebrowli ją ks. Krzysztof Herman i ks. Jarosław Ciuchna.

W homilii ks. Krzysztof mówił o znaczeniu świecy, którą w pobożności ludowej zapalano podczas burzy. Siła i moc nie leży w świecy, ale w modlitwie Matki Bożej, która wstawia się do Swego Syna i w modlitwie zgromadzonej rodziny. Dziś człowiek nie boi się piorunów, bo ma zabezpieczenia odgromowe, ale czuje się zagrożony w inny sposób różnymi kataklizmami i sytuacjami trudnymi. Trzeba nam wrócić do tradycyjnej pobożności. Kiedy zdarzy ci się kataklizm, zapal świecę i żarliwie się módl.

Ks. Krzysztof wspomniał też o dwóch postaciach z czytanej dziś Ewangelii: Symeonie i prorokini Annie. Od Symeona trzeba nam się uczyć postawy gotowości do odejścia z tego świata. Jak to pięknie kiedy odchodzi człowiek, który ma załatwione wszystkie sprawy z Panem Bogiem i z ludźmi.
Przyglądając się postaci prorokini Anny, starszej kobiety, która sens swego życia odkryła w modlitwie i postach, warto sobie postawić pytanie: Czy ja potrafię odczytać swoje powołanie? Pan Bóg powołuje na każdym etapie życia (w starości też). Potrzeba się uczyć takiego patrzenia na życie: Mam jeszcze coś do spełnienia.Trzeba odczytać to wezwanie, podjąć je i nim żyć. Prośmy Maryję, aby wyprosiła nam łaskę odczytania i wypełnienia powołania.

1 grudnia przeżywaliśmy kolejną Eucharystię wspólnotową.
Spotkanie rozpoczęło się od złożenia życzeń solenizantowi – ks. Andrzejowi Brzozowskiemu.

Mszę świętą sprawowali: ks. Krzysztof Herman, ks. Andrzej Brzozowski, ks. Adam Siegieniewicz, ks. Jarosław Ciuchna i ks. Jan Pochodowicz. Byli obecni również inni kapłani – opiekunowie grup, którzy posługiwali sakramentem pojednania: ks. Mieczysław Olszewski, ks. Adam Iwanowicz, ks. Marcin Wasilewski.

Homilię wygłosił ks. Andrzej Brzozowski. Słowa Ewangelii „Szczęśliwe oczy, które widzą to, co wy widzicie.” (Łk 10, 23) odniósł do daru Odnowy w Duchu Świętym – szczęśliwi jesteśmy doświadczając tego, o czym inni mogli tylko pomarzyć (modlitwa w językach, charyzmaty, służba nimi).
Zauważył, że współczesnego człowieka trzeba by nazwać „homo katastrofikus”, ponieważ ciągle przewidujemy nieszczęścia i katastrofy. Trzeba się zastanowić, czy w naszym patrzeniu na Odnowę nie przejawia się takie myślenie. Ks. Andrzej powiedział, że jednak gorsza od tego jest obojętność.
Adwent to czas oczekiwania. Może on być czasem błogosławionym. Trzeba tylko siebie zapytać: Czego i w jaki sposób oczekuję?
Pan Bóg dał człowiekowi życie i chce, aby człowiek wykorzystał je jak najlepiej.
Postaw sobie pytanie: Dlaczego w twoje ręce złożył Pan Bóg dar Odnowy?
Ksiądz Andrzej zaproponował, aby patrząc na dar Odnowy, spojrzeć na kilka spraw:

• Dom Rekolekcyjny w Surażu (potrzeba bycia, utrzymanie domu)
• sprawy finansowe wspólnot i Odnowy
• Piknik z Mikołajem, Piknik z Barankiem

Przez całą homilię przewijało się zdanie, które warto zapamiętać:
„Nigdy nie wróci stracony czas.”

We wtorek 6 października zgromadziliśmy się na pierwszej w tym roku formacyjnym mszy św. wspólnotowej. Odprawili ją ks. Krzysztof Herman i ks. Jarosław Ciuchna. To było nasze dziękczynienie za wakacje i za przeżyte rekolekcje. Prosiliśmy też o łaski na nowy rok.

W homilii ks. Krzysztof zwrócił uwagę na postawę dwóch sióstr z Ewangelii (Łk 10, 38 – 42 ) – Marii i Marty. Prezentują one dwa różne spojrzenia na świat: jedna dużo robi, jest ciągle zabiegana, zajęta; druga – dużo się modli, przesiaduje u stóp Jezusa. Wskazał, że w życiu potrzebna jest równowaga między działaniem i modlitwą – zgodnie z benedyktyńską zasadą „ora et labora” (módl się i pracuj). Ksiądz zachęcił, aby odnaleźć siebie w którejś z tych postaci. Zaproponował tym, którzy bardzo dużo robią, angażują się w różne posługi, aby powiedzieli sobie: „Stop!” i spróbowali więcej czasu przeznaczyć na modlitwę. Tym natomiast, którzy dużo się modlą, którzy nie mają z modlitwą problemu, aby spróbowali podjąć jakieś posługi we wspólnocie (i to nie modlitwę). Rozeznanie tego, jaką postawę prezentuję i modlitwa o łaski potrzebne do zmiany, do duchowego wzrostu – to zadanie na ten rok.

Ważnym momentem tej Eucharystii była modlitwa w grupach osób z tej samej wspólnoty – modliliśmy się za liderów, animatorów, za siebie wzajemnie.

Miłym i wzruszającym akcentem były życzenia i modlitwa za Grażynę i Bogusława ze Wspólnoty przy par. Wszystkich Świętych, którzy świętują 25-lecie zawarcia sakramentu małżeństwa. Niech im Pan błogosławi!